Onvolledige informatie, het niet vastleggen van afspraken en het werken op basis van aannames siert de top drie van de grootste risico's binnen bouwprojecten. Daar gaan we wat aan doen.
Ja, dat is een lang verhaal; maar al heel vroeg in m’n juridische loopbaan ben ik me gaan interesseren voor de complexiteit en innovatiekracht van deze sector. Ik haalde na m’n studie een vakdiploma makelaardij en STABU-bestekschrijver. Mijns inziens absoluut noodzakelijk om de sector te kunnen doorgronden.
Klopt; de sectie bouwrecht die ik bij een gerenommeerd kantoor opbouwde, draaide heel erg goed, maar het ging wringen. Als dure advocaat word je pas ingeschakeld als het kalf verdronken is; als de argumenten zijn uitgewerkt, als de blik op het eigen gelijk verkokerd is en de communicatie tussen partijen totaal verzuurd. Procederen is dan nog de enige langdurige en kostbare uitweg. Uiteindelijk haalt natuurlijk iemand wel z’n gelijk, maar de verhoudingen in een sector waar iedereen elkaar kent, zijn dan al verziekt.
Het gaat over de bewustwording en aansturing, al véél eerder in de keten. Hoe calculeer je, hoe stel je een contract op, welke verantwoordelijkheden heb je dan als bouwer (of als opdrachtgever red.), hoe communiceer je die verantwoordelijkheden

met je technici op het werk. Hoe acteer je op wijzigingen of afwijkingen? Hoe voorkom je - zich steeds herhalende - faalkosten? Met kennis en kunde wil ik me precies dáárop richten.
Met Kpieto! (Italiaans voor: ik begrijp het) ben ik een gespecialiseerd adviesbureau voor de bouw,- infrasector begonnen met een sterke focus op het voorkomen van die faalkosten. Advies geef ik nog steeds, maar vanuit m’n juridisch fundament en communicatieve oog houd ik in speciale workshops de sector een spiegel voor. Wat hebben we geleerd van dit project en hoe kunnen we de opgedane kennis voor een volgend project (nog) beter inzetten en borgen?
Zeker, beheersing en adaptie, want de wereld verandert snel. Zaak dus om je continue te blijven verdiepen in nieuwe(procesmatige) zaken rondom het bouwproces. Ik werk veel samen met kennispartners op deelgebieden als bijvoorbeeld aanbestedingsrecht, systems engineering, systeemgerichte contractbeheersing, kwaliteitsborging, K&L en verzekeringen. Het blijft een fascinerende wereld die bouw.
Meedenken met de opdrachtgever? Natuurlijk. Maar wie draagt het risico als jouw oplossing vervolgens onderdeel wordt van het ontwerp? Twee recente uitspraken laten zien dat de grens tussen uitvoeren, optimaliseren en ontwerpen dun kan zijn. En juist die grens kan grote gevolgen hebben voor de aansprakelijkheid.
Een bouwteam vraagt om samenwerking, maar ook om duidelijke verantwoordelijkheden. Dit artikel laat aan de hand van een recente rechterlijke uitspraak zien hoe makkelijk het fout kan gaan. Zeker als een opdrachtgever diverse rollen bekleedt. Te weinig aandacht voor vergunningen, het niet voeren van toezicht en het niet aanmelden van vereiste verzekeringen kunnen leiden tot aansprakelijkheid. Praktische lessen voor iedereen die werkt met bouwteams.
Werk je met bouwteams en denk je dat de DNR 2025 vooral iets is voor adviseurs? Dan loop je als aannemer toch echt risico’s. In dit artikel lees je waarom de DNR 2025 óók voor aannemers direct impact heeft – van waarschuwingsplichten tot aansprakelijkheid en ontwerpverantwoordelijkheid. Praktisch, juridisch scherp en direct toepasbaar op je projecten. Kort gezegd: minder aannames, meer grip op risico’s.
De spelregels in de bouw veranderen sneller dan veel partijen beseffen. Nieuwe versies van de UAV, RAW, GC en DNR hebben directe gevolgen voor aansprakelijkheid, bewijslast en risicoverdeling. Wie met oude uitgangspunten blijft werken, loopt juridisch hopeloos achter. De gevolgen zijn concreet: meer verantwoordelijkheden voor opdrachtnemers, een verzwaarde bewijslast en wettelijke eisen aan opleverdossiers. Deze ontwikkelingen bepalen uiteindelijk vooral één vraag: wie betaalt als het misgaat? Het antwoord is duidelijk: de aannemer die de regels niet toepast.